Universeel Vertrouwen

| Universeel Vertrouwen

Zowaar lijkt nooit iets te gaan zoals ik het voor ogen heb op lange termijn… Binnenkort vertrekken we naar Mexico – mijn Lief zette begin dit jaar de knop om en gaat deelnemen aan de Hridaya Yoga Teacher Training, in Mazunte-Mexico. Een plek die voor mij sinds een tijd voelt als een tweede thuis. En ik mag hierbij zijn en dit proces ondersteunen als docent in het Teacher Team. Pas boekten we definitief de tickets – 28 augustus vertrekken we en hiermee sluiten we beide opnieuw een cyclus af voel ik.
Met zo’n keuze komen er heel wat regelzaken om de hoek kijken en ergens brengt dit de nodige onrust in mijn buik…
1 zo’n ding is het verhuren van ons huis in Alkmaar. Maar we stapten er beiden in met het grootse vertrouwen. We stuurden onze intentie het universum in en nodigde samen de juiste huurder uit waarmee we onze mooie plek mogen delen.
En daar stond hij afgelopen week… Er is een huurder voor het huis, alleen heeft hij het huis wel al NU nodig.
Afgelopen weekend praatten we erover met onze ouders; we hadden opeens een nieuwe verblijfplaats nodig. Er ging hier niet direct een deur open. En ik begrijp helemaal het waarom. Hier merkte ik zo duidelijk dat het goed was – deze fase heb ik heel bewust met alle Liefde en dankbaarheid afgesloten dit jaar ❤ Zij hoeven mij niet meer te dragen, ik sta op mijn eigen benen nu.
Diezelfde avond kwamen we bij een goede vriend voor zijn housewarming. Ik waande me echt in een paleis toen we werden meegenomen door elke ruimte. Hij heeft zijn eigen yogastudio aan huis nu in een aparte ruimte en zelfs extra gastenkamers. Alles precies in de juiste sfeer (onder advies van een Feng Shui deskundige) en hij heeft voordat de eerste steen gelegd werd onder het huis in de fundering krachtstenen geplaatst. Ik voelde zo’n geluk voor hem in alle liefde die ik voel stromen door deze Man heen en zijn geliefde partner.
We bleven overnachten hier in Brabant en ’s ochtends bij het ontwaken spraken mijn Lief en ik kort over de woning. Mijn Lief vroeg me wat ik vond van het huis. “Voel je je hier meer op je plek dan in het huis in Alkmaar, als je mocht kiezen?” Hmmm, dacht ik… “Nou ik ben heel gelukkig in Alkmaar. Maar als je me nu vraagt om te vergelijken. Ja Lief, dan zou ik hier heel gelukkig zijn hoor ❤ Ik zou dan dit huis kiezen en wel omdat de energie zo zuiver en puur is en omdat er een aantal voordelen zijn zoals een yogastudio aan huis, een ruimte waar je thuis les kan geven en H-retreats kan houden met het bos naast de deur. En van Brabant heb ik altijd al gehouden sinds mijn studententijd.” Dus zo lagen we te mijmeren. (Mathijs omarmde in tevredenheid het huis waarin we nu wonen. Het is knus en het heeft ook iets geleefds wat hij zeer kan waarderen).
Tijdens het ontbijt kwam het verhaal op tafel en dat we, als het doorging met deze potentiele huurder, we nu aan het overwegen waren, waar we zullen verblijven in de overige maand voor vertrek…
Echt retespannend vind ik dit! Ik voel me namelijk niet overal zomaar thuis. En een maand bij iemand in te trekken, zonder in mijn eigen bubbel en sfeer te kunnen zijn, dat bracht wel wat onrust in mijn buik. Al weet ik dat ik het heus kan als het moet… laten we maar zien. 
Er ging even een idee door mijn hoofd over de studentenkamer van mijn vriendinnetje die nu leeg staat tot half augustus, zij is in Afrika. Dit zou me al heel fijn lijken. En dan kan ik makkelijk lesgeven in Rotterdam in de zomer eventueel.
Anyway, mijn verhaal wordt lang. Bij het weggaan belandden we in zo’n mooie intentie van deze vriend van mij, die hun plek heel graag beschikbaar stellen om met anderen te delen. Dus als we er even tussenuit wilden, waren we meer dan welkom. Ook als ze zelf druk waren met andere dingen. “Nou”, grapte ik, “dat komt mooi uit in augustus haha.” En direct zei ik erachteraan, “maar nee joh, ik zou nooit jullie paleis gelijk willen innemen nu je er net in zit.” “Nou,” zei mijn vriend enigszins bescheiden, “dat is wel onze intentie.” Het was een seconde stil en we liepen naar buiten terwijl ik zei: “we zullen binnenkort de reservering wel plaatsen dan (gelach).”
In de auto, begon het te stromen in mijn buik. En zelfs mijn Lief zei, “als dit is wat je zou willen en je voelt je hier goed…je hebt het nu in het midden gelaten. Maar als zij er voor open staan, vraag het ze…” “Pffff,” zeg ik, “dit is toch ongelooflijk! Maar ja, ik dacht eerder nog aan een studentenkamer en dit is voor mijn gevoel een kasteel!!! Waahhh, dat kan toch niet waar zijn <3”
En zo reden we een beetje weg. Ik mijmerde over hoe het werkt in het universum en iets met durven uitnodigen…ik vind het heel wat om mezelf zo uit te nodigen (gevoel van schaamte zelfs denk ik). Het overstijgt mijn stoutste dromen.
In een impuls pak ik mijn telefoon, zoals ik tientallen keren per dag doe (grinnik). En ik zie dat een minuut geleden die vriend gebeld heeft. Ik bel terug en ik begin al licht te stuiteren, maar durf dit niet toe te laten. De woorden die volgen door het mobiele apparaat, zetten het enthousiasme om in Liefde voor hem wanneer hij me verteld dat ik mijn glutenvrije krentenbrood vergeten ben, die hij speciaal voor mij gekocht heeft voor het ontbijt en ik mocht meenemen. Hij was nog naar buiten gerend, maar we waren al weg.
Net voordat ik denk dat we ophangen, zegt hij: “Esmeralda, we hadden het er net natuurlijk al even over. En ik zei niet direct iets, omdat ik het eerst met M. bespreken wilde. Maar dit is echt wat we willen…dat we ons huis kunnen delen. Er zou eigenlijk een vriend in ons huis gaan tijdens onze vakantie, maar hij heeft een woning en jullie hebben echt een woning nodig. Daarom wil ik graag het huis aan jullie aanbieden als je wilt. En ook na onze vakantie, ben je welkom om te blijven tot je vertrek eind augustus. We hebben een hele verdieping over…”
Waaaahhhhhhhhh!!!
Mijn fantasy slaat werkelijk op hol! Ik kan er hoofdelijk niet bij, maar het gebeurt allemaal.
Sinds we besloten naar Mexico te gaan en steeds meer op vertrouwen durven vertrouwen ( haha) nou je Vertrouwen dus…begint nu langzaam alles op zijn plek te vallen en deuren gaan open. Het verloopt zo smooth en op zo’n natuurlijke manier dat ik het Universum letterlijk hoor winken (knipogen) in een brede glimlach (in het geval van dit huis, we hoorden gisteravond laat pas dat de huurder akkoord gaat en we hadden al een nieuwe verblijfplaats – en wat voor een!!!!).
Ik ben weer op zo’n punt, dat wanneer ik het allemaal laat gebeuren en ook mijn eerder gemaakte plannen los durf te laten, zodat ik kan anticiperen op wat zich nu aandient, het allemaal gewoon klopt en het zelfs alles overstijgt wat mijn Hartje ooit durfde te begeren ❤ 
Ik merk al langer dat ik niet goed echt durf te dromen. Er hebben zich zoveel concepten in mijn hoofd gepland en ik begin ze los te laten. Alles wat een ander zegt, welke meester, vriend of onbekende op straat…. er schuilen vingerwijzingen in, die alleen IK kan vertalen op mijn eigen authentieke manier in de wereld van vandaag…
En dit begint leuk te worden.
Had me dit een week eerder gevraagd en je trof me in een andere staat. Na een periode van expansie, waarin ik unstoppable leek in wat er door me heen kwam, ging opeens de knop om. Mijn inspiratie was weg. Ik zat dicht. Alles was troebel, zwaar en ik was alleen maar moe, moe, moe… En na een weekend in de natuur nog steeds. Een week heeft het geduurd, waarin ik moeite had om echt niks te hoeven doen van mezelf. Ik had er werkelijk waar de zin niet in. Maar ergens was er dit stemmetje actief die me zei: ja iedereen heeft wel eens geen zin, maar als we dan allemaal maar stoppen met wat we doen, dan…. Er moet toch brood op de plank komen…   En wat moeten de mensen om me heen er wel niet van denken als ik weer iets uitstel?
Hmm, en dan was er zo’n Lieve vriend als mijn partner die me maar aanmoedigde: “doe gewoon Niks. Let it happen.” En ik voelde door hem heen alleen maar het volste vertrouwen. En dan zag ik mezelf tegelijkertijd, met zo’n (ja ik zeg het gewoon) Pest-Mood en alle twijfels die dan omhoog kwamen en zwaarte in mijn lijf…
Een week later, zit ik hier met mijn laptop in mijn favo theetentje te genieten en het op me in te laten werken dat dit mag. Het mag allemaal! We mogen het allemaal toelaten…
Onze stoutste dromen. Onze mooiste creaties laten ontstaan. Genieten van de overvloed die het leven is op alle fronten. En ik weet niet goed wat ik gedaan heb, om zulke rijkdom in dit kleine moment te mogen ervaren in mezelf. Ik probeer mezelf nog steeds te overtuigen dat het mag – De uitnodiging aan te nemen dat Leven in zich Zelf genoeg is…
Ik merk dat ik het ergens ook moeilijk vind om dit te delen, omdat ik nooit iemand anders tegen de borst wil stoten die het niet zo ervaart. Maar weet je, ik wil het heel graag delen…omdat de mensen om mij heen het ook met mij delen. En me laten zien dat het kan.
Ons werk is dit – Innerlijk Werk – Ons Zelf volledig Liefhebben en delen vanuit het Hart in de wereld. Ik zie mezelf in jou. En ik zie dat we elkaar bekrachtigen in de dromen die we waar kunnen maken, wanneer we ons Zelf toelaten hier helemaal te mogen zijn. Er wordt voor ons gezorgd. Durf te dromen en we zullen gesuppord worden.
Zonder dromen is dit wat het is en ook dit is helemaal OK.

Er is iets in mij die zo geintrigeerd is door de Heelheid van het Leven en daar elke nuance van te willen proeven…

So bring it on – I’m Ready (en ik weet dat jij er ook klaar voor bent 😉
Het niet doorzetten van het 2e online programma waar ik eerder vol enthousiasme aan gewerkt heb. De beslissing deze week om geen locatie in Rotterdam aan te houden in augustus en het gewoon spontaan te laten ontstaan. Dit was allemaal precies goed… Ik heb een huis op te ruimen en te verhuizen. Een eindceremonie zaterdag voor mijn allerliefste Yogi vrienden en een Stilte H-retreat waar ik met heel mijn H-art aanwezig wil zijn. Er is meer dan genoeg!
Alles is er al en ik hoef alleen maar te luisteren naar wat de volgende stap is…
Mijn hoofd heeft af en toe het nakijken en krabt zich verdwaasd achter het oor… (grinnik).
Ga ik nu dan eindelijk echt DROMEN LEVEN ❤
Ik wil het wel…
Alle Liefssss,
Uma Esmeralda💛